‘En nu als de brandweer naar bed!’ Een uitdrukking die we thuis weleens gebruiken als er tempo gemaakt moet worden. Opschieten, niet treuzelen. Ik moest eraan denken toen ik de artikelen voor deze editie van Werkblad las. Want ‘als de brandweer’ krijgt in deze verhalen ineens allerlei betekenissen.
Soms betekent het vooral dat we maar doorgaan. Zoals Erik de Weerd deed. Zijn IT-bedrijf groeide en hij werkte zich, zoals hij het zelf zegt, ‘de blubbers’. Totdat zijn energie op was. Zijn verhaal gaat uiteindelijk niet over nóg harder gaan, maar juist over leren loslaten. Ook Gerard Kater moest iets loslaten: het beeld dat hij zelf had van zijn ideale baan. Zijn eerste baan bleek geen match. Bij een volgende stap zag hij de functie die wij Rick voorstelden aanvankelijk ook niet zitten. Gelukkig ging hij tóch in gesprek. Inmiddels gaat hij iedere dag met plezier naar zijn werk. Soms moet een ander blijkbaar iets in je zien wat je zelf nog niet ziet. En dan de échte brandweer. Tom Heebink dacht eerst: niets voor mij. 25 jaar later is de vrijwillige brandweer niet meer uit zijn leven weg te denken. Zijn video’s over het werk worden wereldwijd bekeken. Maar wat mij vooral bijblijft, is waarom hij het doet: samen iets betekenen voor mensen op momenten dat zij het zelf niet meer kunnen.
Misschien is dat wel de rode draad van deze editie: waar ga jij voor? Waar moet je minder hard voor lopen? Waar moet je juist wél voor in beweging komen? En welk waakvlammetje brandt er bij jou al een tijdje? Hopelijk geeft deze editie daar wat zuurstof aan. Veel leesplezier!